Terapia DDA – jak wygląda psychoterapia i kiedy warto ją rozpocząć?

O czym chcesz napisać?

Osoby z doświadczeniem DDA często pytają, czy terapia będzie oznaczała ciągłe wracanie do dzieciństwa. Nie musi tak być. Przeszłość jest ważna wtedy, gdy pomaga zrozumieć to, co dzieje się dziś.

Na terapię można przyjść z bardzo różnymi trudnościami: lękiem przed odrzuceniem, problemem ze stawianiem granic, chronicznym napięciem, perfekcjonizmem, poczuciem odpowiedzialności za innych, trudnością w odpoczynku albo powtarzającymi się problemami w relacjach.

Pierwsze spotkanie nie jest „testem na DDA”. To rozmowa o tym, co obecnie najbardziej przeszkadza w życiu. Nie trzeba mieć gotowej diagnozy ani dokładnie sformułowanego celu. Czasem celem pierwszych rozmów jest właśnie wspólne nazwanie tego, z czym warto pracować.

W psychoterapii można przyglądać się między innymi temu, dlaczego tak trudno powiedzieć „nie”, dlaczego konflikt wywołuje silny lęk, skąd bierze się poczucie winy przy dbaniu o siebie albo dlaczego tak łatwo przejąć odpowiedzialność za partnera.

Praca może obejmować rozpoznawanie własnych potrzeb, uczenie się stawiania granic, regulowanie emocji, budowanie poczucia własnej wartości i zauważanie schematów obecnych w relacjach. Ważnym elementem bywa też oddzielanie odpowiedzialności za siebie od odpowiedzialności za innych.

Nie istnieje jeden właściwy czas trwania terapii DDA. Zależy on od celu, skali trudności, sytuacji życiowej i indywidualnych potrzeb. Istotniejsze od z góry ustalonej liczby spotkań jest to, czy terapia prowadzi do lepszego rozumienia siebie i realnej zmiany w codziennym funkcjonowaniu.

Psychoterapia DDA nie polega na przypisaniu człowiekowi etykiety. Chodzi raczej o zobaczenie, jakie sposoby radzenia sobie zostały wyuczone wcześniej i czy nadal są potrzebne.